Boekrecensie: De danseres van Parijs

“Je weet pas hoeveel het betekent om jezelf te vinden als je jezelf bent kwijtgeraakt.”

De dansscene in Parijs in de jaren 30 was een bruisende smeltkroes. Klassiek ballet, de wereldberoemde Franse Cancan en de Argentijnse Tango waren de absolute iconen van die tijd. En in deze setting speelt De danseres van Parijs zich af.

Parijs 1938. De Joodse Esther groeit op in Bal Tabarin, een levendig variététheater in de wijk Pigalle. Ze aanschouwt het leven graag vanuit de coulissen totdat de levendige en ambitieuze danseres Annie het podium betreedt. Esthers leven krijgt vanaf dat moment een doel en er ontstaat een bijzondere vriendschap tussen de twee vrouwen, totdat de nazi’s de stad overnemen…

New York, 2012. Na het overlijden van haar oudtante Esther ontdekt Mim diens oude dagboeken. Rouwend om het verlies en worstelend met haar eigen geheimen, ontrafelt ze het verhaal van een danseres die haar leven waagde om dat van anderen te redden.

Terwijl ze de puzzelstukjes bij elkaar legt, beseft Mim dat in de dagboeken van haar oudtante misschien wel de sleutel tot haar eigen geluk verborgen ligt.

“Als we verliefd worden op iemand, worden we ook weer een beetje verliefd op onszelf.”

Het was een feest der herkenning om te lezen over de bekende locaties en beroemdheden die in het verhaal voorbijkomen. De Moulin Rouge, het variététheater Bal Tabarin, Edith Piaf en Sylvia Beach, de oprichtster van de boekwinkel Shakespeare and company. Daarnaast is Annie geïnspireerd op de moedige Zuid-Afrikaanse danseres Sadie Rigal, later bekend als Florence Waren. Deze mengeling van feit en fictie, maakte het een boeiend verhaal. Soms raakte ik even de draad kwijt in het verhaal, wat voornamelijk kwam vooral door de vele bijfiguren, maar naarmate het verhaal vorderde viel dat meer op zijn plek.

Het deel dat zich in latere tijd afspeelt (2012) raakte me minder. Boeken met twee tijdslijnen zijn op dit moment razend populair. Ik houd ervan, mits het ook echt iets toevoegt en dat vond ik bij dit boek minder. Het verhaal van Esther en Annie was voor mij al sterk genoeg. Buiten dat heb ik zeker van dit boek genoten. Het startte wat langzaam op, maar naarmate ik de personages beter leerde kennen, leefde ik meer met hen mee. Het raakt me altijd weer om verhalen te lezen over wat mensen in donkere tijden allemaal voor elkaar over hebben.

Wat ik een mooi extraatje vond was dat in het nawoord de auteur uitgebreid toelicht op welke personen het boek is gebaseerd en verder ingaat op de gebeurtenissen uit die tijd.

Als ik weer in Parijs ben, ga ik zeker op zoek naar de voor mij nog onbekende plekken die in dit boek voorkomen, om eens dieper te duiken in de danswereld van deze geweldige stad.

• De Danseres van Parijs – Nicola Rayner
• Paperback: € 21,99 – ISBN: 978 90 239 6406 3
• E-book: € 10,99 – ISBN: 978 90 239 6407 0
• Luisterboek € 21,99 – ISBN: 978 90 239 6408 7
• Uitgeverij: Mozaïek

Nieuwsgierig geworden? Bestel het boek hier!